Rozdział 8 . !

Jak siedziałam , zaczęłam jej opowiadać co się wydarzyło ..

- Wiesz mamo dokładnie rok temu, powiedziałam co czuje do Zayn’a i, że on ma o mnie zapomnieć, ale ja o nim nie zapomnę nigdy i że go kocham. Chciałam zobaczyć czy mu na mnie zależy a on co? Nic zostawił mnie z tym, on nawet za mną nie poszedł. Wyjechałam po tym do Polski widziałam się z tatą i z dziadkami, po 2 miesiącach wróciłam, a wtedy nic, ale ty o tym wiesz, bo przecież chyba ci mówiłam, ale potem jak wyszłam z dzmentarza to usiadłam pod drzewem i płakałam.- wyjaśniłam mamie jeszcze to wszystko do dziś, jak spotkałam Zayn’a. Wróciłam do domu.. Siedziałam na kanapie z Max’em, ale nagle zadzwonił domofon, wyszłam na zewnątrz trzymając Max’a za obroże przy sobie, bo strasznie szczekał. Była 18 coś, a o tej porze roku było już ciemno, bo była jesień. Więc wyszłam do bramki, przed nią stało pięciu facetów, których doskonale znałam.

-Czego chcecie?- spytałam nieprzyjemnie.

-Ale ładnie witasz przyjaciół- powiedział Harry.

-Tylko, że ja już nie mam przyjaciół.- powiedziałam oschle.

-A my to co?- Louis.

-A wy? Jak wogule śmiecie mnie nachodzić? Nagle wam się przypomniałam?- powiedziałam.

-Zmieniłaś się, kiedy się taka stałaś?- odezwał się Liam.

-Wtedy kiedy opuścili mnie przyjaciele i chłopak, wtedy kiedy musiałam zacząć polegać na samej sobie.- powiedziałam z łzami w oczach.

-Ale my myśleliśmy, że nie chcesz nas znać, nawet nie powiedziałaś, że wróciłaś.- Niall.

-Skoro przez 2 miesiące kiedy byłam w Polsce nie odzywaliście się, to nie chciałam wcinać się w wasze wspaniałe życie.

-Bez ciebie nie było takie wspaniałe- powiedział Zayn.

-Jakoś do tej pory ci się układało beze mnie.- powiedziałam smutno, ale zarazem chłodno.

-A skąd wiesz jakie było? I mamy tu tak stać?- Zayn.

-Gdybym była nie miła to bym powiedziała „tak” i mam też wielką ochotę tak powiedzieć, ale moje wychowanie nie pozwala mi na to więc powiem. Wejdźcie.

-Możemy?- Louis.

-Tak- przytaknęłam.

-Tylko trzymaj to... to wielkie coś z dala ode mnie.- powiedział przerażony Niall.

-To wielkie coś to Max, moja mała psinka.- powiedziałam głaszcząc psa. I się uśmiechnęłam szczerze.

-Mała?! Mała?! To potwór z LOCH NEES!- dramatyzował Lou jak wchodziliśmy do domu.

-Więc czujcie się jak u siebie.- powiedziałam i włączyłam TV.

-Tak, jak u siebie… Tylko ten pies mi na to nie pozwala!- Harry. Ja tylko wzruszyłam ramionami i usiadłam na kanapie, obok mnie usiadł Louis, a z drugiej strony Zayn, Liam na fotelu, Harry na drugim... A, że przy mnie siedział Zayn to przeniosłam się na podłogę, a Max ułożył na moich nogach swoją głowę. Trochę powarczał, ale go uspokoiłam i już spokojnie leżał, a ja go głaskałam. Po jakiejś godzinie zaczął się wiercić, wstał i zaczął ciągnąć mnie za rękaw bluzy, którą miałam na sobie i już wiedziałam, że chce mnie wyciągnąć na dwór do zabawy. Spojrzałam na zegarek 19.

-Wybaczcie, ale muszę wyjść na dwór.- powiedziałam.

-Po co?- Harry, ja tylko wskazałam na psa, który ciągnie mnie za rękaw bluzy.

-Max chodź- powiedziałam biegnąc w stronę drzwi balkonowych, prowadzących do ogrodu. Uciekałam przed Max’em, ale w końcu mnie dopadł i powalił na trawę, leżał sobie na mnie i nic go nie obchodziło, że ja chcę wstać.

-Ej, chłopaki pomóżcie mi!- krzyknęłam.. nic.- No błagam was!- dodałam, a wtedy Niall wyleciał do ogrodu, ale jak zobaczył co się stało to wrócił do domu. Po nim wyszedł Zayn i pomógł mi, ja wstałam i się otrzepałam, poszłam do domu, do swojego pokoju i się przebrałam. Jak się przebrałam usiadłam do pianina, zaczęłam, grać „Torn” i śpiewać, gdy skończyłam usłyszałam pojedyncze oklaski.  Kiedy się obejrzałam w drzwiach stał Zayn.

-Kiedy się tobie to znudzi? Albo nie. Może tak, kiedy ja ci się znudzę?- spytałam

-Nigdy bo,…. Cię kocham- powiedział z uczuciem.

-Długo nad tym myślałeś zanim to powiedziałeś?

-Nie, bo ja tak myślałem od zawsze- powiedział smutno.

-To dlaczego tego nie powiedziałeś, wtedy kiedy ja ci to wyznałam?- spytałam ze łzami w oczach..

-Sam nie wiem.- odparł.

-Ale teraz to już nieważne, to są tylko puste słowa- powiedziałam i usiadłam na łóżku, usłyszałam jak drzwi od mojego pokoju się zamykają z trzaskiem, a później złego Zayn’a mówiącego;

-Chłopaki idziemy!- i znów trzask drzwi.... Siedziałam bez słowa, a z oczu leciały mi łzy..

-Co ja narobiłam?!- krzyknęłam po jakichś 20 minutach łapiąc się za głowę i zaczęłam bardziej płakać.

-Zawsze można to zmienić- powiedział Louis , rozpoznałam jego głos.

-Zostaw mnie !- krzyknęłam.

-Ja chciałem pomóc- mówił, podniosłam głowę..

-A niby jak chcesz pomóc, już nie da się niczego naprawić.- powiedziałam rozpaczliwie.

-Da się, wszystko się da. W piątek jest u nas impreza przyjdź.- powiedział wesoły Louis.

-Taa.. tylko, że to już jutro. No ale dobra.

-A co chcesz ubrać?- spytał

-No nie wiem jakieś dżinsy i blu…- nie dał mi dokończyć.

-Co?!- krzyknął i spojrzał na mnie dziwnie.

-No co?- spytałam

-Na imprze to chyba sukienka?- powiedział.

-Nie to nie w moim stylu…- odpowiedziałam.

-No ale byłaś już na jakiejś imprezie?- spytał.

-No, żeby tylko jednej.

-No to chyba byłaś w sukienkach na nich?

-Tak, ale..

-Nie ma żadnego „ALE”.- Powiedział.- Eleonor choć już.- dodał po chwili, a do pokoju weszła jakaś dziewczyna wyglądająca na miłą.

-ymm… kto to?- spytałam

-To Eleonor moja dziewczyna.- wyjaśnił.

-Dla znajomych El- przywitała się.

-A ja Emily, dla znajomych Em.- uścisnęłam jej dłoń.

-Miło mi.- Eleonor.

-Mi też.- uśmiechnęłam się.

-To my już musimy się zbierać, bo El jedzie do mnie na noc.- Lou.

-Może zostać u mnie.- zaproponowałam.

-Dobry pomysł i jutro pójdziemy na zakupy, sorry Lou, ale zostaje.- pocałowała go w policzek.

-To ja idę po twoje rzeczy.- jak poszedł po rzeczy El to się trochę o sobie dowiedziałyśmy. Lou przyniósł rzeczy El, pożegnali się i pojechał, ja zamknęłam drzwi na klucz i poszłam do salonu w którym była El….

#######################################################################

Przepraszam jeśli są jakiekolwiek błędy ;)